Wegrennen voor een mensenvlees-etende spook!
Gister was ik samen met mijn nicht naar de kermis geweest. Ze had voordat we gingen gezegd; “ik ga niet in rond-draaidingen” Dat werd dus gewoon wat grijpen en geld uitgeven aan stomme gok apparaten. Totdat we aankwamen, het was een grote kermis, er hing een leuke sfeer. Bij mij in de buurt stond die zelfde dag ook een kermis maar die was niet zo als die waar wij heengingen.
Er stond vanalles, waaronder een glas doolhof. Ik weet niet of je dat kent maar daar moet je de uitgang vinden in een doolhof vol glas en spiegels. Je knalt 64 keer vol tegen een raam omdat je denkt dat je daar kunt lopen, niet dus.
Er stond ook een spookhuis, een spookhuis met echte live-acteurs. Dat was dus echt iets voor ons, gewoon kei hard schreeuwen terwijl het helemaal niet zo eng was.
Toen we naar binnen gingen begon het eigelijk best eng te worden, het was pikkedonker, er was nergens een kiertje of lichtje waardoor je een beetje kon zien én het was een spookhuis waar je zelf doorheen moest lopen. Geen spookhuis waar je lekker in een karretje zat en kan genieten. Nee, je moest zelf lopen. Het leek wel het glas doolhof, je liep de hele tijd tegen de muur aan omdat je niet zag welke kant je op moest. Soms zag je opeens een pop helemaal opgelicht worden en wij maar gillen. We hielden elkaar stevig vast want we dachten de hele tijd; hier zitten echte mensen in. Totdat we uiteindelijk bijna bij het einde waren gekomen, we zagen hem in de verte al staan; een echt persoon/spook/ met een vies masker op. Wij alletwee kei hard schreeuwen, ik piste bijna in m’n broek van het lachen en gillen. Ik duw uit paniek mijn nicht tegen hem aan zodat ik kon weg rennen.
Het was écht eng!
Hij kwam achter ons aanrennen en er kwamen mensenvlees smullende geluiden uit hem, en wij bleven maar door rennen en gillen, we wilde de uitgang vinden!